Les risques du métier

september 16, 2008

Europese frustratie

Meglena Kuneva, EU Commissioner

Meglena Kuneva, EU Commissioner

Dit weekend weer met de feiten op de neus gedrukt: Europese Zaken verslaggevers hebben doorgaans geen flauw benul van wat er écht gaande is in de EU. Ze hollen achter de feiten aan en gaan pas over iets berichten wanneer er een officiële persconferentie aan voorafgegaan is. In sommige gevallen pakken ze gewoon letterlijk persberichten over van politieke fracties in het parlement (ja zélfs De Standaard heeft zich hier al aan bezondigd).

Wat met pro-actief zoekwerk? En kritisch nieuwe richtlijnen analyseren? Of gewoonweg al kritisch zijn t.o.v. de eigen regering? Men vergeet iets te gemakkelijk dat de EU 60-80% (niemand kent exacte getal) van onze wetgeving bepaalt. Is het dan ook niet schandalig dat redacties er amper aandacht aan besteden?

Neem nu het nieuws dit weekend dat EU Commissaris Meglena Kuneva België op de vingers tikt voor de sperperiode in de solden en het verbieden van koppelverkoop (wat bij ons vooral zeer dure gsm’s én gsm-abonnementen oplevert).

Minister van Ondernemen en Vereenvoudigen (what’s in a title) Quickie Van Quickenborne liet zich met een beteuterd gezicht de les lezen door de Roemeense dame. Let op: laat u vooral niet misleiden door die pruillip. Sinds Q in januari betrapt werd op het illegaal kraken van zijn Amerikaanse Iphone heeft hij de strijd aangeboden met de koppelverkoop. Het was toen al opvallend hoe licht hij over die aanval toen ging. Hij wist wel degelijk dat hij de Europese wetgeving aan zijn kant had.

Wat ik dan nog veel vreemder vind, is dat ik anderhalf jaar geleden al (februari 2007) een zeer kritisch artikel over deze maatregelen geschreven had maar dat het in de Belgische pers verdacht kalm bleef. En nu na een mooie persvoorstelling (incluus met drank en hapjes waarschijnlijk) schieten ze plots weer in actie.

Alleszins, Quickie zal met een stevige grijns terug naar zijn bureau gekeerd zijn, goed wetend dat hij de socialistische fractie net een goeie peer gestoofd heeft. Want als ik mag afgaan op de pinnige reacties die ik uit die hoek kreeg na mijn artikel, zullen ze daar niet tevreden zijn met zijn klein toneeltje.

Voor wie mijn artikel eens wil lezen (European Voice – Belgium takes the European law into its own hands, writes Lien De Leenheer) kan onderstaande pdf downloaden.

European Voice – Belgium takes the European law into its own hands

De PDF in sublieme kwaliteit is ook verkrijgbaar via mij 😉

november 24, 2007

Action Carbon – Pollution has its price

by Lien De Leenheer

beautiful nature

A remarkable stand at the entrance of the European Development Days – a tower of fluorescent light, green and red. Some thought it was the information stand of the EU development days, others thought it was an XL sound meter. In reality, it was a huge carbon dioxide meter. The red bars showed the amount of CO2 the EU development days were producing – just think about everyone flying in from all-over the world. The green part showed how much people were ‘paying back’. A trip from Brussels? 15 euro please. A trip from Paris? 12 euro please.

“The red part was put at 1000 tons, I think the real emission amount is much higher, but we decided to have a reachable target”, says Ruy Korscha Anaya de la Rosa of Action Carbone. This French NPO started with the beautiful pictures of Yann Arthus Bertrand, who travelled the world with his helicopter to capture our majestic nature in an attempt to push us to take care of the world around us and protect the biodiversity. “But you are polluting the world too with your helicopter” was an often heard critique. Yann Arthus Bertrand agreed. He could not stop flying because it was essential for his pictures but he could calculate how much he was polluting and pay back by supporting a project in Cambodia. Others wanted to follow his idea and that is how Goodplanet.org was founded, and Action Carbone is the offset website of the organisation. Offset is the term often used when you want to compensate your emissions. With the funds from “offset” development projects were funded, often investments in renewable energies such as solar energy, biomass, biogas and wind energy. Most of the projects are done abroad in developing countries.

Why not over here in the developed countries? “First of all the cost for a project is much lower in developing countries because they do not need the same amount of energy as the developed countries need, so with less budget we can achieve much more.”

But could the developed countries not benefit more from renewable energies, in order to put a hold to enormous pollution? “Yes, that is why we are urgently looking for domestic projects. The problem is that it is hard to convince companies to invest in local projects, it is marketing wise much more attractive if you can show off with a project in Africa for example.”

Is it not enough to plant a tree? “It is not enough. Trees are only good for those countries where biomass is a way of surviving, 96% of their energy needs are met as such. They need the forest, the fauna and flora, it fertilities the sole, trees retain water and protect animals. That is why deforestation is such a drama. But the problem with trees is that it is not a permanent carbon dioxide retainer. Once the tree dies or there is a wood fire, all the carbon dioxide goes back into the atmosphere. So we need a balance.”

But why do we pay 15 euro to fly from Brussels? “I’ll be honest with you that price is totally arbitrary, based on how we work. 15 percent of the 15 euro you pay (2,25 euro) goes to daily costs such as wages, the rest of 12,75 euro goes to a project. There is a lot of speculation going on in the market of offset and some people are getting nasty rich from it. The world is fucked up (sigh). Luckily there are still some good companies, some of them are working together with airline companies, offering the travellers to pay their offset right away while booking the trip.”

After three days of European Development Days the attending polluters, all of them strongly involved in development organisations and environmental organisations, paid only half of the 1000 ton back.

www.goodplanet.org

www.actioncarbone.org


What are CO2 equivalents and what is GWP?

Often emissions are expressed in CO2 equivalents, abbreviated CO2-eq. This allows us to compare the influence of several emission gasses on global warming. It is based on the “Global Warming Potential’ (GWP), the level in which a gas is contributing to global warming. For example: Methane has a GWP of 21 CO2-eqen. This means that 1 kilo of methane is contributing over a period of 100 year 21 times more than 1 kilo CO2 to global warming, and is more harmful. Consequently the offset prices for methane are higher.

European Development Days: We are suffering because of you”

Filed under: Europa,Europe,Journalism — Lien @ 8:50
Tags: , , , ,

How political strategy from the North annoys the South

by Lien De Leenheer

Knokke

Deep into Africa a man sees a girl next to a lake. She is throwing little fish into the water. Around her are standing hundreds of buckets full of these fish. The man stops and asks: “What are you doing?” She looks up, surprised, and tells him she wants to save them. He frowns, “But you will never manage to save them all.” “Thank you sir for your answer”, she answers. She is clearly irritated and continues her activity. From her mouth she mumbles: “This one will make it, this one will make it, and this one will make it.”

With this story Nigerian Ndidi Nnoli Fdozien of Growing Businesses Foundation (GBF) expresses the distinct difference between the way the North and the South look at climate change and its influence on developing countries. Where in the North the emphasis is on “how to exhaust less carbon dioxide”, the South addresses the international community with an emotional message: “People are dying in Africa on a daily basis. If you do not take your responsibility as industrialized countries, more and more people will die. We who contribute the less to global warming are forced to deal with the biggest consequences.”

Managing Director at Deloitte and former Minister of Privatisation of Niger, Mahamadou Sako: “The world is as round as a football. We all live on this football, climate change does not need a visa, it travels freely. When we play with the football it will deflate anyway, but we can give it air again. But if we ignore the ball while he is lying in the corner it will shrink totally.”

A common heard complaint is that Europe and the rest of the industrialised countries are chatting too much about possible strategies but in the end actions are not taken. Kofi Annan, former UN Secratry-General: “The best promises are the promises that are kept.” Yvo de Boer, Executive Secretary of UNFCCC (United Nations Framework Convention on Climate Change), spoke very frankly at the European Development Days: “Yes, the North is doing efforts. But, if you look at the kind of funds they invest in, you know that their priority is reducing greenhouse gas emissions quotas per capita, often by buying clean air abroad, and only a small percentage of their budget goes towards investment in adaptation incentives and innovative technologies.”

Marc Buys, advisor-general of the ministry of Foreign Affairs of Belgium, puts it even more bluntly: “It is all very nice that European countries are showing off their willingness to give 0.7% of their GDP to development. But the truth is that this percentage is based on information from the sixties. Back then the studies showed that 1% of the GDP of the wealthiest countries could help the development of the developing countries. The consensus was that 30% of the investment had to come from private sources thus the other 70% would be provided by the governments. We are now 2007 and only from 2012 on some of the countries will spend 0.70% of their GDP on development. Even though that percentage is not up to date anymore and is not taking into account new emerging economies such as China, India and Brazil.”

In regard to these new developed countries a lot of worries are expressed. Théodore Skylakakis, Secretary General for Development of the Ministery of Foreign Affairs of Greece: “It is vital that the first decisions in the development path of these economies are good ones. We have to prevent the use of carbon intensive buildings, roads and other infrastructure. This can only be done with incentives and a clear political message.”

juni 23, 2007

Brussels, the city of suits

Filed under: Europa,Europe,Journalism — Lien @ 9:08

 

Written for the European Youth Media Days‘ guide.

Brussels, the city of suits

 

Morning traffic jam
A few years ago I was walking through Brussels with Lithuanian exchange students. They had just arrived from Brussels airport and were devouring the city with their eyes. Smilté, a vivid outgoing girl with a very curious temperament, asked me surprised: “Are all people in Belgium walking around in suits all the time?”

Looking around I realised the first time Brussels was filled with men in suits and picture perfect ladies. Each day thousands of them travel to Brussels to work in one of the local, regional, national or international institutions and firms. Only 1 million people actually live in Brussels. Finding a home in Brussels is challenging: high real estate prices for small living space. For companies the situation is even worse: multinationals fight with the international institutions over the few office space available. There is only one way to get: paying the demanded excessive rents.

Everyone wants to be in Brussels

To explain the massive presence of all the international and national institutions in Brussels there is only one rule to remember: along with powerful institutions come the powerful people and the money.

Let’s start with the Belgian institutions. Belgium is a federal country, with a complicated structure that is hard to explain in a few lines. Basically this means that each of the three language groups in the country (Dutch speaking, French speaking and German speaking) has its own government and parliament. Which means Belgium has seven different governments of which five have their own parliament. The federal government, the Flemish government and the Brussels Capital government all have their institutions and supporting services in Brussels. On top of this, all eleven Belgian political parties have their headquarters in Brussels. Luckily the Wallonian institutions and the German speaking community decided to stay away from Brussels and planted heir institutions in the French speaking part of the country, leaving space for other those who wanting an acre of highly sought after office space.

As Brussels is hometown of the European Union and its institutions (European Commission, European Parliament, the Council, the Committee of Regions, the European Bank, etc.) the city is attractive to other institutions and powerful companies. So along with the 18.000 people who are already working for the EU right now, come the 15.000 lobbyists.
Every self-respecting multinational has an office in Brussels, ça fait chic. 5000 lobbyists have an accreditation to freely move around in the European Parliament, whereas there are only 750 members of Parliament. So there are 7 lobbyists for one MEP. Seventy percent of the lobbyists work for an international firm, 20% are society-related organisations such as NGO’s and 10% of them defend the interests of the member states. Recently the Commission proposed to force lobbyists to publish the source of their funds.

But not only firms want to be in the centre of Europe: the headquarters of the NATO are situated in the outskirts of the city, the United Nations have a department in Brussels, the World Bank has an office in the capital of Belgium and 190 embassies wave their flags in Brussels.

So next time you see a suited man or woman walking in Brussels, realise you are walking on powerful soil.

Interview with Jaume Duch Guillot, spokesman European Parliament

Filed under: Europa,Europe,Journalism — Lien @ 8:49

Behind the scenes: European Parliament spokesperson Jaume Duch Guillot, director for media

“The media like drama, the EU cannot deliver it”

Jaume Duch Guillot

On the second floor of the press service building, in the shadow of the European Parliament (EP), a charming 45-year old Spaniard is preparing his workday. Jaume Duch Guillot, spokesperson of the EP and head of media starts his day by reading all the résumés his colleagues wrote: “Those résumés contain both news from the media and internal news. A good spokesperson is always informed of what is really going on in the parliament. Conducting a press office is similar to conducting an orchestra. When you are on stage, you have to project a single image of the European Parliament, instead of different sounds from the different political groups.”

“The real spokespeople of a parliament are the members of parliament. But in a supranational parliament like the European Union, with difficult proceedings, lots of technicalities and various languages, it is useful for journalists to have someone who can explain to them how the institution works.” The EP spokesperson is bound to rules. He can only proclaim institutional messages such as which debates are scheduled or what kind of majority is needed. Jaume Duch Guillot: “Sometimes it is difficult to define what is political and what is institutional. Together with Katrin Ruhrmann, spokesperson of the president, we have to look for the right balance.”

“If the EU would be more political and less about

policies, it would be easier to communicate”

In the last three years, the press service has evolved into a proactive organisation: “We try to communicate with the citizens. On the one hand we have the internet and on the other hand there are the journalists. I’m convinced this will be our principal mean to communicate to the Europeans.”

The spokesperson is also pleased with the high standard of European affairs journalists: “It is clearly specialised work. However, it is almost impossible for journalists who are not full-time covering the EU to immediately know how the institutions work and what the specifications of a certain dossiers are. I’m convinced it takes up to six months to really understand the European machine.” Could this be the reason why so few EU topics get in the media? “Compared to what happens on the national political level of member states, on a daily basis there is more relevant news coming from the European Union. And yet there may be only one person covering European affairs for a television broadcast or a newspaper, and, at the end of the day, only a small percentage of the news actually reaches the public. The explanation for this is quite simple. The media prefer drama and the soft politics of Brussels is not delivering it. Political drama is found on the national level. I am convinced that if the EU were more political and less about policies, it would be easier to communicate. Now that the parliament is acquiring more power and has more influence on the decision-making, the press service is more proactive and we see that the press interest is much stronger than it was five or ten years ago.”

Does it disturb him that journalists have more attention for the Commission’s briefings? “Some journalists have indeed more attention for their briefings than those of the Parliament. To me this is an old-fashioned way of reporting. There used to be a time when a journalist could stay a whole day at the Commission and be very well informed on the daily topics. But this is not longer the case. Of course, the Wednesday briefing in the Commission is a key briefing for the media. However, what is more disturbing is that some journalists still think that news is only produced in the Commission at the beginning and in the Council at the end. And they forget that before the Commission makes a proposal, and at the end before the Council decides, the European Parliament co-decides as well. Too often we see in the media: “the European Council has decided,” when it should be: “has co-decided with the parliament.” But let’s look at the bright side: The union is evolving on a daily basis and so are the journalists.”

“On a daily basis, there is more EU news than national news”

At 10:30, Jaume Duch Guillot heads off to the preparatory meeting for a pre-session briefing held the week before the plenary sitting of the members of the European Parliament. Together with his young team, he goes over the plenary agenda. They decide whether a topic needs media attention or not. A lot of humour is woven into their conversations. Later on in the day, Federico De Girolamo, in charge of constitutional affairs, tells me the best part of his job is the team: “We have been working there for three years now and no-one even thinks of leaving. And of course I have the best boss (laugh).” Although Jaume Duch Guillot speaks six languages, the meeting is held in French, one of the three official work languages of the Union, as well as English and German: “French used to be the diplomatic language. All of us are confronted with English on a daily basis, so speaking French is a way of keeping the tradition alive.”

At 11:00, he heads to the Parliament press room for the briefing. After his run-through of the important topics, Marjory van den Broeke speaks as head of the Press Unit. Alongside them are sitting the spokespeople of the political groups who each get their moment to express the points of view of their members. Back at the office, Jaume Duch Guillot points to the growing pile of documents he has to read and sign: “Within a few hours, that pile will be up to half a metre high.” Most of the documents are purely administrative: “I am not only a spokesperson, but also the manager of five different services. That is one of the hardest parts – combining both aspects of my job. Later in the day, I have a purely administrative meeting, followed by an interview with three Spanish journalists in regard to the upcoming plenary sitting. But I love my job. I don’t sleep a lot, but luckily I don’t need much sleep (laugh).”

Lien De Leenheer

Interview for the guide book of the European Youth Media Days.

Europese top: De zaal der zombies

Filed under: Europa,Europe,Journalism — Lien @ 2:42

Europese top – vrijdag 22 Juni 2007 – zaterdag 23 juni 2007 (4u40)

Het is een tijdje geleden dat ik op deze blog mijn gedachten nog met “de wereld” gedeeld heb. Daar waren verschillende redenen voor, maar samengevat komt het erop neer dat ik het gewoon te druk heb gehad.  

Waar heb ik dan uitgehangen de laatse maanden? Ik heb meegewerkt aan het opstarten van het Wobbing Europe project van het Fonds Pascal Decroos. Hiermee wil FDP journalisten aanmoedigen om openbaarheidswetgeving te “gebruiken” om aan officiële documenten te komen en op die manier een diepgravende journalistiek te doen. Meer weten? http://www.wobsite.be/ 

Daarna heb ik een kleine toer door Europa gedaan voor een artikel: Parijs, Kosovo, Albanië voor een artikel (dat hopelijk heel snel gepubliceerd wordt).  http://www.flickr.com/photos/lieneuh voor het fotomateriaal.

Verder maak ik deel uit van een team van 45 organisatoren die allen maar één doel hebben, een fantastisch project laten slagen: European Youth Media Days. Een samenwerking tussen European Youth Press en het Europees Parlement. Tweehonderd zeventig jonge journalisten (20-28) uit alle hoeken van de EU komen van 27 tot en met 20 juni samen in het parlement om hun originele projecten om aan EU verslaggeving te doen voor te stellen en échte Europese media, zonder nationale reflexen, te creëren.  Meer weten? www.youthmediadays.euwww.cafebabel.com , www.europocket.tv , http://www.euradionantes.eu, http://www.politikfabrik.de, http://www.indigomag.eu

Maar nu zit ik dus op de Europese Top in Brussel. Zaterdagmorgen 4u30, een perszaal vol slapende mensen in de meest oncomfortable houdingen, en nog steeds geen nieuws over hoe de onderhandelingen verlopen zijn. Achter mij hoor ik twee mensen van staatsveiligheid met elkaar praten. Blijkbaar ligt het volledige staatsveiligheidsteam van de Duitsers te slapen. Het is nu maar te hopen dat de Poolse broertjes Kaczynski Merkel niet een kopje kleiner maken.

De verschillende berichten die de afgelopen uren mondjesmaat binnensijpelden (doorgaans via mensen van Coreper die eventjes de stand van zaken kwamen melden) vervulden ons jonge all-European team soms met complete afschuuw. Zoals het bericht dat de grondwet zou uitgesteld worden tot 2017.  We konden dan weer wel smakelijk lachen met de diplomatieke zet van Duitsland om Polen uit de intergouvermentele conferentie te houden. Enfin het is nu gewoon afwachten wat er uit de bus zal komen. Ondertussen heb ik samen met Max genesteld in de zalige zachte zetels van de perszaal van de Raad, waar we ondertussen al enkele keren in slaap gedommeld zijn.

Maar er is nu blijkbaar goed nieuws (4u40). De perszaal begint zich te vullen omdat AFP en Reuters hebben gemeld dat er een compromis uit de bus is gekomen. Alleszins, het zal de eerste keer zijn dat ik straks in levende lijve Barroso en Merkel zal zien, en laten we hopen dat ze goed nieuws brengen.

februari 23, 2007

Het resultaat van het “Consumption”-stuk

Filed under: Europa,Europe,Journalism — Lien @ 2:44

Gisteren is mijn tweede artikel gepubliceerd. Dit maal nog groter dan ervoor 😀 Een volledige pagina! Het artikel gaat over de manier waarop Belgie -sorry geen trema’s hier!- de Europese Richtlijnen met betrekking tot consumentenbeschermingswetgeving (wat een woord) omzet. Het schrijven van dit stuk was geen sinecure omdat ik geen jurist ben. Heb dus  zelf de Belgische wetgeving moeten nalezen, alle Europese richtlijnen moeten nalezen en vooral met heel veel specialisten moeten praten (die elk dan weer iets anders zeggen). Dat vond ik op zich ook het moeilijkste: hoe kan ik nu als non-juriste weten wie gelijk heeft? het is een kwestie van aanvoelen wie er het meest ervaring heeft met de materie, wie wordt er door collega’s gezien als een authoriteit, wie heeft wat gepubliceerd, etc.

 Alleszins: hier is het resultaat

Belgium takes the European law into its own hands

By Lien De Leenheer

Belgium provides an example on the European Commission’s doorstep of how the application of consumer protection law can inhibit the single market.

The level of consumer protection in Belgium is often more protective – and more restrictive – than the standards laid down in European directives. The Belgian government says the purpose is to protect the Belgian consumer. Critics say that the government is protecting its market against cross-border commerce.
Belgium has a long history of elaborate consumer protection law, which dates back to 1930s. The economic depression prompted the government to introduce legislation intended to protect small- and medium-sized enterprises (SMEs) and the poor. There were laws on cut-price selling, doorstep selling and price labelling. The paternalistic attitude towards consumers has persisted. The trade practices act of 1971, which is still in force, contained trade regulations and consumer protection regulations. The requirements of the various EU directives were added to this act. Germany, by contrast, took a different approach and rewrote its entire consumer protection legislation in 2002.
The transposition of the directive on unfair commercial practices into Belgian law is currently in hand. Belgian European law specialist Jules Stuyck argues that it is not being converted correctly. He predicts challenges at the European Court of Justice (ECJ).
A close look at the draft of the national legislation suggests that Belgium is yet again applying the directive in a different way from its EU neighbours. The Belgium habit is to add extra restrictions and often not to take the option of exemptions. For example, Belgium decided to apply the directive on the indication of unit prices for services as well as for goods, although member states were permitted to exempt services from the scope of the national legislation. Specialists are still arguing over whether services and sales promotions should be subject to this directive.
Belgium outlaws certain practices that would be permitted elsewhere in the EU. For example, telecoms companies cannot package a free phone along with a one-year phone line rental. Airline companies which promote ‘free trips’ but omit to mention the extra taxes, break the law on the indication of prices. Sales promotion legislation bans shops from offering cut-price goods six weeks prior to the official sales periods. Distance contracts are also forbidden.
Charles Gheur of the Federation of Enterprises in Belgium says: “We are convinced these measures disable us in favour of our neighbouring countries. The government is ignoring the objections expressed by the Belgian Council of State, which is in favour of a more European-oriented renewed law. Moreover the current draft does not protect us enough against dishonest custumers.”
No one will admit that some of the legislation is created to protect the Belgian market but critics suspect this to be the case. In order to protect SMEs against commercial giants, the labelling rules are more restrictive in Belgium and sale at a loss is prohibited, similar to the situation in France. But Belgium goes even further, adding a ban on exceptionally low profit margins.
The European Commission’s proposals for a directive on credit agreements are anxiously awaited in Belgium, which, unlike the UK, has not much experience with consumer credit. Aside from credit cards and car loans, Belgians are not accustomed to buying on credit. In 1987 Belgium created the Central Individual Credit Register (CICR) run by the National Bank of Belgium to control the Belgian debt rate. This database contains all solvency information on Belgian citizens.
Credit suppliers are obliged to check the database before agreeing on a loan. If their client is not solvent, the credit is denied. If the Commission’s proposal on consumer credit passes and maximum harmonisation is applied, the obligatory consultation of the database could not be imposed anymore on financial institutions. Hugues Thibaut of the Belgian Consumers Association (BSA) argues: “Mainly credit suppliers with high rates will benefit from this, as they will attract the rejected clients from more serious suppliers, who will continue to use the CICR. There is a risk more people are sent into poverty. The argument saying credit is beneficial for the economy doesn’t outweigh the risk on having an overly indebted population. Belgium has up till now a healthy debt rate and it should stay like this.”
Both the BSA and the federal ministry of consumer affairs defend the extensive legislation on consumer protection. For them, consumers are a weak group in need of extra protection.
© Copyright 2007 The Economist Newspaper Limited. All rights reserved.

Mijn stuk over de Oostenrijkse studenten is gesneuveld voor een meer “actueel stuk”, het wordt behouden voor eventueel een dossier over onderwijs.  Mijn ander stuk over de vervanging van Camiel Eurlings (vroeger MEP, nu gloednieuw Nederlands Minister van Verkeer) wordt naar de volgende editie verplaatst EN het wordt uitgebreider. Ik heb de afgelopen week een hele hoop medewerkers van Eurlings aan de lijn gehad om te horen wie hem ging vervangen. Zijn opvolger Joop Post is wat men eufimistisch “een kleurijk figuur” noemt. De moeite waard dus om wat nader te onderzoeken 😉 Toen ik Post thuis in Nederland probeerde te bereiken kreeg ik zijn vrouw aan de lijn. Ik wou vissen of ze al wist in welke commissies haar man graag zou zetelen: “Nou, je moet weten dat ik niet echt een politiek beest ben,  ik heb er dus geen idee van.” Ik had een beetje medelijden met zijn vrouw. Als ik zijn CV bekijk (is er eigenlijk een branche waar hij NIET in zit?) en nu dat Post europarlementslid is vraag ik me af of ze hem uberhaupt veel ziet of hoort.

Eergisteren naar de persconferentie van de Commissie gaan luisteren/kijken. De Commissie kondigde net de monsterboete voor de liftkartels aan. Een Frans journalist vroeg of de Commissie zelf slachtoffer van dit kartel was geworden (een vraag die bij mij ook spontaan opkwam, als je in de Berlayemont rondloopt begrijp je onmiddellijk waarom). Geeft de woordvoerder schoorvoetend toe dat dat inderdaad het geval was. De journalist die bloed geroken had ging verder: “En toen de Commissie de offertes van die bedrijven gezien had, is hen dan opgevallen dat er sprake was van kartelvorming?” Een micro-seconde zag je een blik van “Verdorie, we gaan hier af als een gieter.” Daarna kwam het antwoord: “Neen, we hebben het niet beseft.” Un coup de grace noemen ze dat.

Deze middag ga ik naar de eerste persconferentie van Roemeens commissaris Leonard Orban voor Meertaligheid. Hij mag dan zijn eerste kindje voorstellen aan de Europese pers.

Verder blijf ik werken aan drie stukken over evoluties in de Gezondheidszorg in de EU. Erg boeiende materie eigenlijk. Tussendoor verduidelijk ik voor de andere collega’s soms Belgische dossiers (vertaal Vlaamse berichten) en verklaar ik hoe sommige krachtsverhoudingen liggen.

Donderdag heb ik op de redactievergadering volledig zelf bepaald welke onderwerpen ik ga bespreken.

Het systeem gaat als volgt:

  • Op donderdag om 10u30 is het redactievergadering.
  • Je loopt al je bronnen af voor onderwerpen (ik zal binnenkort eens een lijstje maken)
  • Voor 10u25 moet je zelf je onderwerpen doorgestuurd hebben naar hoofdredactrice en haar adjunct.
  • Op de vergadering wordt elk onderwerp ik groep overlopen. Het blijft me verbazen hoezeer Dana (Spinant) en Tim (King) een scherpe klare kijk hebben over hoe een artikel aangepakt moet worden. De redactie zit vol met mensen die een erg uitgebreide ervaring in verslaggeving hebben, en toch worden ze elke keer overtroeft door het duo.
  • Alleszins: al mijn onderwerpen en invalshoeken zijn aanvaard 🙂

Enfin, a la prochaine!

februari 18, 2007

Foto’s simulatiezitting in het Europees Parlement!

Filed under: Europa,Europe,Journalism — Lien @ 3:31

De foto’s van de simulatiezitting in het Europees Parlement begin februari staan eindelijk online 🙂 Voor zij die het nog niet weten: het debat ging over het al dan niet toelaten van Turkije tot de EU. Elk land moest zijn eigen dossier voorbereiden. Ik was voorzitter, Elisabeth scretaris (allebei Duitsland), Pieter en Rien speelden de Commissie. Tactiek ten top! 🙂

Eerst de prachtige foto’s van Monica Monté, daarna mijn euhm minder indrukwekkende snapshots (ik moest uiteraard mijn aandacht op de klok houden én op het politieke spel ;)).

bezoek bovendien de site van Monica: www.sart68.tk
denemarken.jpg

Meer foto’s zijn op deze pagina te vinden.

februari 16, 2007

Daar ligt het dan: mijn eerste gepubliceerde artikel

Filed under: Europa,Europe,Journalism — Lien @ 9:45

De laatste dagen is er weer veel gebeurd, zoveel zelfs dat ik geen tijd heb gevonden om hier nog iets te schrijven 🙂

Woensdag liep de redactie rond tien uur plots vol. Iedereen van sales, marketing, etc. verzamelde om te horen dat de uitgever besloten had een andere job aan te nemen  “en andere uitdagingen te zoeken”, bovendien ging zijn baas ook op pensioen… het nieuws sloeg in als een bom. De nieuwe “baas” kwam haarzelf voorstellen (het viel me trouwens op dat ze zich niet op haar gemak voelde want haar speech was niet echt stevig en ze herhaalde op het einde wel 3 maal wat ze eerder gezegd had). Er werd op het hart gedrukt om de scoop nog eventjes binnenskamers te houden.

Maar dit optonhoud was nog maar net gedaan en de redactie schoot terug in aloude actie. Als vlijtige miertjes verderwerkend richting deadline. Ik ben er die dag ook in geslaagd om DE Belgische expert over “European Common Law” te strikken voor een gesprek: Jules Stuyck. Volgens zijn secretaresse mijdt hij de pers maar blijkbaar hebben mijn vele telefoontjes en emails toch hun nut gehad (en de naam van European Voice zal ook wel meegespeeld hebben). Dus straks (vrijdag) ga ik eens al mijn vragen op hem afvuren.

Sinds woensdag ben ik officieel geaccrediteerd bij de Europese Commissie. Ik heb dus zo een  mooie gele perskaart met het logo van de EU op en daarnaast een grote rode ‘P’. In compagnie van een vreselijke foto van mezelf (ik had net een half uur in de gietende regen rondgelopen door Brussel en dan zeggen ze je “stel u daar maar gewoon tegen de muur we gaan een foto van u trekken” *slik*).

Donderdag werd mijn allerallereerste artikel dan gepubliceerd. Zij die er de moed voor hebben kunnen het op het einde van dit bericht lezen. Ik waarschuuw je op voorhand: het is technisch, het is Europees, dus bijgevolg voor velen van jullie erg saai 😉 Toch is het onderwerp (liberalisering van grondafhandelingsdiensten op luchthavens) ook voor ons relevant: zaventem, we vliegen allemaal wel eens, etc.

En dan donderdagavond het hoogtepunt van de week: een ‘briefing’ met de Duitse Minister van Wetenschap en Onderwijs Shavana. Aangezien ik rond een stuk werk over de studentenquota voor buitenlandse studenten in Belgïe en Oostenrijk wou ik graag horen of ze hierover contacten heeft met Oostenrijk (dat vooral veel Duitse studenten over de vloer krijgt). Al bellend te weten gekomen dat ze in Brussel was gisterenavond en van het een kwam het ander.

Die ‘briefings’ worden in een poepsjiek hotel gegeven (met overheerlijke hapjes, dessertbuffet incluus!) en zijn eigenlijk een informeel onderonsje met de minister en haar medewerkers. Er zaten gisteren maar 6 journalisten, waaronder Kim De Rijcke van De Standaard. Het volledige gesprek was in het Duits (ik mocht gelukkig mijn vragen in het Engels stellen :p) en ik  bleef maar denken: “Zie me hier zitten! Te praten met een Duitse Minister in een poepsjiek hotel met lekkere hapjes en ze bekijkt me lichtjes angstig voor de vragen die ik haar misschien zal stellen!” Ik vermoed dat mijn aangeboren strenge blik daar voor iets tussen zat *grijns*.

Na al dat moois, de pièce de résistance: mijn artikel!

Airlines want liberalised groundhandling

By Lien De Leenheer

To the disappointment of many airlines, the European Transport Commissioner Jacques Barrot omitted from his recently published package of measures on the air travel industry proposals for the further liberalisation of groundhandling services at EU airports.

Groundhandling covers all passenger-related service offered at airports. Landside handling includes check-in and catering while airside handling refers, for example, to baggage handling, fuelling and plane-towing.
Airlines usually subcontract these services since self-controlled groundhandling is expensive. Before 1996 most of the airside subcontractors, as opposed to the landside handlers, were state-owned mono-polies. State-owned airports often took care of the handling themselves.
An EU directive adopted in 1996 called for the step-by-step liberalisation of groundhandling services, which influenced mainly the airside handling. As from 2001 all EU airports with at least two million commercial passenger movements or at least 50,000 tonnes of freight were required to allow “not less than two” independent companies to offer airside services in addition to air carriers, which have the right to provide such services themselves. Exemptions were allowed under certain conditions, such as lack of space. Member states were also allowed to limit the number of airside handlers to two for security reasons, which left a door open to member states to keep their influence over formerly state-owned airports.
According to a study carried out for the Commission, the directive has created more competition and prices have dropped, by as much as 40% in Greece. But essentially airports preferred to implement the minimum requirements, allowing just one more provider of groundhandling service per airport next to the existing provider, often the former state-owned company. Handlers without airside access have struggled to compete on price, as their clients have to sign extra contracts to have airside access.
Exceptions to this pattern are the London airports and Lyon in France. Because of their size, some have more than a dozen airside handlers, all with their own equipment. This situation is currently the subject of debate about whether there should be a maximum number of handlers in order to preserve the security at an airport.
The International Aviation Handlers’ Association (IAHA) states: “The question remains whether the market will provide a natural restriction or if legislation is needed.”
Barrot’s package last month does include a requirement that the airport managing body and airport users should, at least every two years, negotiate a service agreement on the quality of service provided.
The handlers’ market is developing into an oligopoly with only a few multinational handlers groups remaining, aggressively attempting to be present in as many EU airports as possible in order to offer price-competitive package deals to airline companies.
The airports, represented by the Airports Council International, claim that the directive has had a positive effect on the market and that the market will drive further liberalisation.
But IAHA argues that the directive is outdated and ineffective. It complains that airports still tend to provide the groundhandling services themselves and that contracts to new groundhandling services are given inconsistently. It also worries that liberalisation may erode social security and legal protection for employees. The Association of European Airlines wants more legislation to speed up liberalisation. The International Air Carrier Association wants liberalisation extended to smaller airports.
Commission officials are working on a new legislative proposal but it is not clear when it might see the light of day – probably not before the French presidential elections.

© Copyright 2007 The Economist Newspaper Limited. All rights reserved.  

februari 13, 2007

Mag het wat stijver alsjeblief?

Filed under: Europe — Lien @ 1:21

Het is al van vorige week geleden dat ik nog iets geschreven heb, hoog tijd dus om mijn schade in te halen.

Heb ik al gezegd dat ik veel bewondering heb voor de manier waarop hier een krant geproduceerd wordt? Reporters zijn hier vlot 2 tot 3 weken bezig aan een artikel. Op basis van de agenda van Europese organen bepaalt men onderwerpen voor de komende weken en begint men te “onderzoeken” d.w.z. rondbellen, officïele documenten uitpluizen, etc. Zo is men vlot aan 10 grote stukken tegelijk bezig en daarnaast 10 kleintjes. Dit zorgt voor een hoge werkdruk en een systematische overschrijding van het aantal vooropgestelde werkuren. Ik vind dit een leerrijke manier van handelen. Het geeft de journalist de kans o; niet enkel het “nieuws” te verslaan maar vooral aan goede inhoudsvolle journalistiek te doen. Indien ik a. later een job in de journalistiek heb b. op een nieuwsredactie zit c. de werkdruk het toelaat, zou ik deze methode graag blijven toepassen. Aangezien het hier om een a. weekelijkse krant gaat b. een kwaliteitsvolle krant zijn ze dit aan zichzelf verplicht.

Vrijdag feedback op mijn artikel over die grondafhandelingsdiensten gehad. Krijg ik toch wel niet de opmerking dat ik te bondig, te gekuist schrijf. Dat ik alles theoretischer en “stijver” moet maken.  In de journalistieke opleiding proberen ze om al dat stijve eruit te halen en hameren ze erop dat je zo bondig en to the point schrijft en dan kom je hier op de redactie terecht en moet je net het tegenovergestelde gaan doen 😉 Maar bon dat catalogeren we dan maar in de sectie “schrijven voor de doelgroep”, en zoals altijd went alles.

Het blijft me verbazen hoe veel respect mensen voor European Voice hebben. Lobbyisten inviteren me met veel plezier voor een dineetje als dat er maar voor zorgt dat hun visie aan bod komt. Uiteraard houd ik me aan de deontologische regels hierrond, maar je toch vraag ik me af  hoeveel budget die heren (waar zijn de dames?) ter beschikking hebben.

Sinds deze stage heeft mijn bad- en bedlectuur een drastische verandering ondergaan. Was het in januari nog de Humo, de Flair (hey elke vrouw heeft een beetje brein-op-nul-lectuur nodig!) of die knoert van Robert Fisk, dan is het nu veranderd naar Directive 96/67/EC of the Report from the Commission on the application of Council Directive 96/67/EC of October 1996. Ook uiterst boeiend: Communication from the Commission to the Council, The European Parliament, The European Economic and Social Committee and the Committee of the Regions: an action plan for airport capacity, efficiency and safety in Europe.  Ik bespaar jullie de uiteenzettingen over de Green Paper on the Review of the Consumer Acquis of Richtlijn (=Directive) 98/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 betreffende de bescherming van de consument inzake de prijsaanduiding van aan de consument aangeboden producten. Enfin, kan zo nog een tijdje doorgaan.

Een mens zou bijna hopen dat het opnieuw dinsdag Humo/Flair- dag is. Indien ik ooit de hoge nood zou krijgen om naar ‘Familie’ te kijken, waarschuuw me dan alsjeblief en steek het bordje “Tijd is voor wat ontspanning!” op.

Heb ik trouwens al vermeld dat ik lekker leuke punten heb voor de simulatieoefening in het Europees Parlement (1 februari) over het al dan niet toelaten van Turkije tot de EU? Dit was in het kader van onze opleiding en meer specifiek voor het vak Internationale Politiek. Ik had samen met Elisabeth de rol van Duitsland (de gelijkenis met Angie is treffend! *kuch*). We hebben een 16/20 gekregen voor onze voorbereidende paper en ik heb een 17/20 gekregen voor mijn Angie-uitvoering. You gotta love Europe 🙂

Dit weekend heb ik bovendien een erg leuke ontdekking gedaan. Shoppen NA de solden levert leuke extraatjes op. Ik heb in het totaal 710 euro uitgespaard, jawel, indien ik net dezelfde zaken voor de solden zou gekocht hebben. Bijvoorbeeld een broek waar je pre-solden nog 150 euro voor betaalde werd nu afgetikt aan 50 euro. Of lederen laarzen die 120 euro daalden in prijs en dus verkocht werden voor amper 50 euro. Met mijn reuzenvoeten en euh andere reuze eigenschappen had ik bovendien nog betrekkelijk veel keuze.

Emily heeft net popcorn gemaakt (zo een zakje dat je in de microgolfoven steekt) so i’m off 😉

Volgende pagina »

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.